Mahesh Borge

आकाशाच्या उंचीवरून दिसणारा स्वर्ग आणि कैलासाचा मार्ग आपले मन आकाशाप्रमाणे विशाल आणि सर्वांना सामावून घेणारे असावे. जसे आकाश कोणत्याही भेदभावाशिवाय प्रत्येकाला आश्रय देते, तसेच आपल्या मनातही प्रत्येकासाठी जागा असावी. जेंव्हा आपण या दुनियेच्या मोह-भ्रमांपलीकडे एका असीम उंचीवर पोहोचतो, तेंव्हा रोजच्या जीवनातील संकटे, दुःख आणि अडचणी अगदी क्षुल्लक वाटू लागतात. तुकाराम महाराज आणि वैकुंठाचा मार्ग संत तुकाराम महाराजांनीसुद्धा हा मार्ग अनुसरला. त्यांचे भजन, कीर्तन आणि विचार यामधून ते नेहमीच अध्यात्मिक उंची गाठण्याचा संदेश देत राहिले. शेवटी, लोकश्रुतीनुसार, ते आपल्या दैवी भक्तीच्या जोरावर आकाश लोकात, अर्थात वैकुंठात गेले. हा प्रवास फक्त एका साधूचा नव्हता, तर तो एक संकेत होता – की जो मन, विचार आणि कर्माने शुद्ध होतो, तो या संसारीक मोहांपासून मुक्त होऊन दिव्य उंची गाठू शकतो. आकाशाच्या उंचीवरून दिसणारा सत्याचा मार्ग आपण कधी विमानातून प्रवास केला असेल, तर जाणवते की जमिनीवर असताना वादळे, ढग, आणि गडगडाट दिसतो. पण जसे विमान त्या ढगांच्या वर जातं, तिथे एक वेगळंच शांत, निर्मळ आकाश असतं. हेच जीवनाचं सार आ...

कितीही जपून वागलं तरी काही लोक फक्त आपल्या चुकाच पकडायला बसलेले असतात. म्हणजे आपल्या ध्यानी मनी नसलेल्या गोष्टींनी सुद्धा कोणी दुखावून घेत असतं. माणसं नेहमीच महत्त्वाची वाटतात आपल्याला म्हणून आपण दरवेळी स्पष्टीकरणं देत राहतो. कधी चटकन माफीही मागून टाकतो (आपल्या इगोपेक्षा माणसं महत्त्वाची हे तत्त्व डोक्यात ठेवून). पण हे सतत घडत राहील तर पोरखेळ होऊन बसतो आयुष्याचा. जपून तरी किती वागावं नेहमी? मग भीती तयार होते नात्यांत एक अदृश्य! अरे आपण थोडंसं जरी चुकलो तरी आपल्याला कोणी झाडणार. किंवा सतत ही देखील टांगती तलवार राहते डोक्यावर, की आपल्याकडून नकळत काही गोष्ट घडली, जिच्यामागे कोणाला हेतूत: दुखावण्याचा उद्देश नसला तरी कोणी आपल्याबद्दल गैरसमज करून घेणार आहे, आपल्याला आरोपीच्या पिंजऱ्यात उभं करणार आहे. ही भीती मोठाल्या भिंती उभ्या करते नात्यांत. आतून तुटण्याची प्रक्रिया कधीच सुरू झालेली असते, तरीही आपण चिवटपणे तगून राहिलेलो असतो नात्यात, धरून असतो आपल्या माणसांना. (कारण आपल्याला आयुष्यातलं माणसांचं मोल फार अधिक वाटलेलं असतं.)    पण उंटाच्या पाठीवर शेवटची काडी कधीतरी पडतेच. असह्य होतात...

Discover the essential considerations for corporate social responsibility (CSR) implementation in this article. Learn why corporations must navigate CSR projects with caution, whether through internal teams, foundations, or strategic partnerships. Find out how meticulous reporting and impactful achievements are pivotal in garnering support from the Ministry of Corporate Affairs (MCA) and CSR committees.  In contemporary corporate governance, Corporate Social Responsibility (CSR) stands as a paramount obligation of corporations towards their stakeholders, including but not limited to the community, vendors, suppliers, environment, and local governance entities. When selecting CSR initiatives, corporations are urged to prioritize the interests and well-being of their stakeholders.  In the realm of corporate social responsibility (CSR) implementation, project sustainability, long-term objectives, investment outcomes, and societal impact stand as pivotal focal points. Amidst this ...

Enhancing Transparency and Accountability: The Imperative of ESG Reporting in Corporate Practices In the contemporary landscape of corporate governance, Environmental, Social, and Governance (ESG) reporting has emerged as a pivotal mechanism for fostering transparency and accountability. Globally recognized standards such as the Global Reporting Initiative (GRI), the Sustainability Accounting Standards Board (SASB), and the Task Force on Climate-related Financial Disclosures (TCFD) have paved the way for comprehensive ESG reporting frameworks. In parallel, regulatory bodies like the Ministry of Corporate Affairs (MCA) in India have devised specific reporting formats, notably under Article 7, to streamline ESG disclosures tailored to regional contexts. ESG reporting encapsulates a holistic evaluation of an organization's impact on the environment, its engagement with society, and its governance structure. It serves as a conduit for stakeholders to assess a company's commitment t...

 उदगिरीमध्ये भाविकांना पिण्यासाठी पाण्याची सोय केली. त्यासोबतच अद्वितीय शक्तीचा अनुभव घेवून मी पुढील प्रवासाला निघालो. आतापर्यंत जवळपास सर्व मोह, माया, राग, द्वेष संपला होता. मुळातच माझी पेशन्स पातळी खुप जास्त आहे. परंतु एक तोटा पण आहे. सहन करून वाढलेली शक्ती तितक्याच ताकतीने बाहेर पडते. बरेच वेळेस असा रोष समोरचा व्यक्ती सहन करतोच असे नाही. बाहेर पडताना जवळपास दैनंदिन गरजेच्या सर्व वस्तू सोबत ठेवल्या होत्या. त्यामध्ये वाचनासाठी पुस्तके, झोपण्यासाठी अंथरूण पांघरूण, तसेच सर्व डिजिटल गोष्टी सोबत होत्याच. कॉम्प्युटर, कॅमेरा, मोबाईल, सर्व प्रकारचे चार्जर, तसेच या सर्व गोष्टींना पर्यायी व्यवस्थाही सोबत घेतली होती.  उदगिरी मधून खाली पायथ्याला कोकरुड मध्ये आल्यानंतर देणगीदारांचे आणि सर्व्हिस प्रोव्हायडरचे पेयमेंट करेपर्यंत 4 वाजून गेले होते. रात्रीचा मुक्काम करण्याचे ठिकाण शोधताना जोतिबा समोरच दिसला. म्हणालो की आलोच आहोत तर कुलदैवत जोतिबाचा आशीर्वाद घेवून जावे. जवळपास 7 च्या आसपास मी डोंगरावर पोहचलो.  जोतिबाच्या डोंगरावर पार्किंग मध्ये गाडी पार्क करून भाजीपाला घेवून आलो. हा माझ्य...

 रात्री ९.३० ते १० च्या आसपास किर्र झाडीतून वाट काढत मी चांदोलीच्या जंगलातुन मंदिराकडे चाललो होतो. जंगलातली झाडी इतकी गर्द आणि दाट होती की दाट हिरव्या गवतातून काळा कुट्ट साप सळसळत निघाला आहे असा डाबरी रस्ता होता. मधुनच घुबडाची आरोळी, रातकिडयांच्या किरकिरीला तडका देत होती. पहाटे पहाटे ३ वाजता पुजाऱ्याने अभिषेकासाठी आलेल्या भाविकाला आवाज द्यायला सुरुवात केली तेंव्हा कळले की हे लोक सर्व तयारी करून दैनंदिन देव पुजा आटोपून भाविकांच्या श्रद्धेप्रमाणे त्यांच्या त्यांच्या पुजा अर्चा करत आहेत.  ६ वाजेपर्यंत माझे प्रातःविधी आटोपुन देवींची आरती ऐकत ऐकत चहापान केले आणि इकडे तिकडे फिरत होतो. ८ वाजेपर्यंत सर्व फिरून फिरून पुन्हा गाडीत बसलो आणि पलंबरची वाट बघत कधी डुलकी लागली कळलेच नाही.  साधारण ९ वाजता गाडीला कोणतेतरी जनावर घासत आहे असे वाटले. गाडी बऱ्यापैकी म्हणजे जानवण्याइतकी अजून व्यवस्थित सांगायचे झाले तर PK मधील डान्सिंग कार प्रमाणे हलत होती. सुरुवातीला झोपेत असल्यामुळे दुर्लक्ष केले मात्र बराच वेळ परिस्थिती मध्ये बदल झाला नाही म्हणून उटून पाहायचा प्रयत्न केला पण.....  माझी झ...